Ταξίδι μέχρι το δυτικότερο άκρο της Ευρώπης (Cabo da roca) - Μέρα 1η


Γράφει ο KostasXTZ       

Έχουν περάσει μόλις λίγοι μήνες που γυρίσαμε από το ταξίδι, με τις αναμνήσεις να είναι ακόμα νωπές και η προσαρμογή στην καθημερινότητα είναι κάτι που αντιμετωπίζω για άλλη μια φορά. Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι το πιο δύσκολο πράγμα σε ένα ταξίδι είναι η επιστροφή, όχι μόνο τα τελευταία χιλιόμετρα προς το σπίτι, αλλά κυρίως οι μέρες που ακολουθούν μετά την «επαναφορά στην πραγματικότητα»…

Κάθε φορά το μυαλό μου και ο οργανισμός μου αδυνατούν να δεχθούν αυτή την εναλλαγή ρουτίνας-ταξιδιού-ρουτίνας και όσο κάθομαι και χαζεύω φωτογραφίες και κοιτάζω χάρτες, τόσο πιο δύσκολο γίνεται αυτό, μέχρι που έρχεται το επόμενο ταξίδι και πάλι τα ίδια από την αρχή. Και ξανακάθομαι και σκέφτομαι που θα μπορούσα να πάω και πότε και άντε να αρχίσω να σχεδιάζω ξανά... Εθισμός!

(φωτ.: Cabo da Roca)










Πραγματικά δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου σε μια ξαπλώστρα όλη μέρα σε μια παραλία και το βράδυ ποτά και ξενύχτια. Θέλω βουνά, passa, λίμνες, χιόνια, βροχές, άλλη κουλτούρα, ιστορικά μέρη, μακριά απο την (νεο)ελληνική πραγματικότητα...

Αυτή τη φορά το ταξίδι, εκτός από τα νέα μέρη που είδα -ή καλύτερα είδαμε-, είχε ακόμα ένα καλό, για εμένα τουλάχιστον... Βρήκα τον άνθρωπο που θα μπορούσα να ταξιδέψω παντού μαζί του! Τη Ρένια...


Η ιδέα για τον προορισμό ήταν εξ’ ολοκλήρου δικιά της, μου το είχε ζητήσει ένα χρόνο νωρίτερα. Από τη μεριά μου, εκτός ότι δεν είχα κατά νου να ταξιδέψω προς τα κει στο κοντινό μέλλον, είχα και πλήρη άγνοια για το τι θα συναντήσουμε, τι θα επισκεπτούμε, για τους δρόμους, τις αποστάσεις, για όλα... Είχαμε όμως μπροστά μας πάρα πολύ χρόνο να οργανωθούμε και αυτό ακριβώς κάναμε!

Η Ρένια δεν είχε εμπειρία από ταξίδι με μοτοσυκλέτα και γι’ αυτό κάναμε κάτι Κυριακάτικες “προπονήσεις” των 500-600 χιλιομέτρων καθώς και ένα τριήμερο ταξίδι μέχρι το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης, το ακρωτήριο Ταίναρο για να πάρει το κολάι σιγά σιγά...

Αυτό το «κόλλημα» μου με τα ακραία γεωγραφικά σημεία…
(φωτ.: Ακρωτήρι Ταίναρο)


Έδειχνε να αντέχει και άρχισε να “φορτώνει” το πρόγραμμα του ταξιδιού με καθημερινές 500αρες λέγοντας “σιγά μωρέ το δύσκολο, θα φεύγουμε νωρίς το πρωί και θα αντέχω, φτάνει να τρώμε τίποτα!!!”. Σε τέτοιο σημείο που άρχισα να αμφιβάλλω για τις δικές μου αντοχές... Φρόντισα πάντως να προειδοποιήσω για τα πολλά χιλιόμετρα για να μπορώ να βρω το δίκιο μου σε περίπτωση γκρίνιας!!!

Λίγους μήνες πριν την αναχώρηση, η οποία είχε ορίστει κάποια μέρα περίπου στις αρχές του Σεπτέμβρη, αντικατέστησα την ανάρτηση του Tenere με μία της Ohlins καθώς και τα μπροστινά ελατήρια (με Ohlins επίσης), όχι γιατί είχαν κάποιο πρόβλημα αλλά για να μη “βγάλουν” τίποτα καθώς η μοτοσυκλέτα θα φορτωνόταν αρκετά και ήδη είχε πάνω απο 60.000 χλμ στο οδόμετρο...


Επίσης κάτι ακόμα πολύ σημαντικό. Αγοράσαμε και ενδοεπικοινωνία, κάτι που δεν είχα τόσο σε εκτίμηση πριν την αγορά, αλλά άλλαξα γνώμη 100%... Είναι από τις καλύτερες αγορές που έχω κάνει και θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα σε όποιον ταξιδεύει με το έτερον ήμισυ...

Την ακριβή ημερομηνία αναχώρησης την μάθαμε μόλις ένα μήνα πριν φύγουμε ενώ της επιστροφής μόλις μια εβδομάδα πριν, γιατί είμαστε στην Ελλάδα και τα πάντα λειτουργούν χωρίς πρόγραμμα...


ΜΕΡΑ 1η

Ο χρόνος μας πίεζε και θέλαμε να κερδίσουμε έστω και μερικές ώρες, ώστε να τις εκμεταλλευτούμε στο ταξίδι. Φύγαμε από την Αθήνα στις 23:00, ημέρα Πέμπτη 7/9 αφού η Ρένια δούλευε μέχρι και τις 21:00. Στόχος ήταν μπούμε στο πλοίο το επόμενο πρωί στις 7:00 στην Ηγουμενίτσα.

Ο δρόμος που γνωρίζαμε όλοι μέχρι την Πάτρα δεν υπάρχει πια και στη θέση του έχει κατασκευαστεί πλέον ένας σύγχρονος αυτοκινητόδρομος που σε ταξιδεύει με ασφάλεια όχι μόνο μέχρι εκεί αλλά μέχρι τα Γιάννενα. Μοναδικό μελανό σημείο η ανεύρεση βενζινάδικου, ειδικά τις ώρες που ταξιδέψαμε εμείς μετά τα μεσάνυκτα, κάτι που μας ανάγκασε να βγούμε εκτός και να ψάχνουμε ακριβώς μετά τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.

Στην Ηγουμενίτσα φτάσαμε γύρω στις 4:30 και περιμέναμε. Περνούσε η ώρα και το καράβι άφαντο. Ενημερωθήκαμε ότι υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση, της τάξης των τριών ωρών!!! Ήδη μου έρχονταν στο μυαλό μερικές εναλλακτικές διαδρομές για το πρώτο βράδυ που είχαμε κάνει κράτηση...


Φύγαμε στις 10. Στο καράβι ο κακός χαμός, ο ένας πάνω στον άλλον, δεν είχε χώρο ούτε να απλώσουμε τα sleeping bag κάτω. Απαράδεκτη η εταιρία! Σκέφτηκα ότι θα είναι πολύ δύσκολες αυτές οι 24 ώρες μέχρι τη Βενετία αν δε βρούμε καμιά καβάτζα, ακόμα και έξω. Τελικά βρήκα ένα χώρο εξωτερικά και στρώσαμε την προίκα μας για να κοιμηθούμε όσο μπορούμε.

Info:
km ημέρας: 470


Διαμονή : καβάτζα στο πλοίο!

Συνεχίζεται.................

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε να είστε κόσμιοι στα σχόλια που αναρτάτε, να μη χρησιμοποιείτε χυδαία γλώσσα και να μην προσβάλλετε λεκτικά ανθρώπους.
Σχόλια με ανάρμοστη γλώσσα και εκφράσεις θα διαγράφονται, όπως και επίσης και σχόλια ρατσιστικού ή/και σεξουαλικού περιεχομένου.