motoGRexit 2015 (Βαλκάνια, Ανατολική Ευρώπη, motoGP) 1η μέρα

Γράφει ο KostasXTZ

“Once a year, go someplace you’ve never been before.” – Dalai Lama​


Πριν λίγα χρόνια, ο πολύ καλός φίλος Γιώργος (george_partsi), μέσα από τις δικές του ταξιδιωτικές εμπειρίες, μου έλεγε με τη χαρακτηριστική ηρεμία του “Είναι άλλη φάση το μοναχικό ταξίδι, αλλά ίσως πληρώσεις το τίμημα”. Ποιο είναι το τίμημα; “Αν σου αρέσει, περάσεις καλά και συνηθίσεις αυτή τη μοναχικότητα, δύσκολα θα βρεις παρέα αργότερα για κάποιο επόμενο…”







Μετά το πρώτο μου μοναχικό ταξίδι στην κεντρική Ευρώπη το 2014,η αλήθεια ήταν ακριβώς αυτή… Ποιος θα μπορούσε να έρθει μαζί μου φέτος?

Δύσκολη η απάντηση. Δε μπορούσα να σκεφτώ κάποιον!

Πρώτα πρώτα, δεν είχα καν κατασταλάξει στο τελικό πλάνο του ταξιδιού, ούτε την περίοδο που θα φύγω… Η Ρουμανία τριγυρνούσε στο μυαλό μου τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, αλλά πάντα την ανέβαλα… Ίσως πιο πολύ από φόβο γιατί δεν έβρισκα κάποιον να ακολουθήσει. «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΩΠΗ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ» είχα διαβάσει σε διάφορα ταξιδιωτικά και στο μυαλό μου έρχονταν οι πιο ακραίες καταστάσεις με κλοπές, ατυχήματα κτλ.

Είπα όμως να το τολμήσω, αφού πρώτα πήρα την “ώθηση”, που λένε, από κάποιους φίλους που έχουν ταξιδέψει εκεί και «άνοιξα τους χάρτες». Δεν είχε άλλη αναβολή για ‘μένα!

Αργότερα σκέφτηκα ότι αφού θα ανέβαινα έως τη Ρουμανία, γιατί να μην πήγαινα και 3-4 μέρες στη Σερβία να πάρω και από εκεί μια γεύση? Καμιά δεκαριά μέρες στο σύνολο θα ήταν το ταξίδι. Πότε όμως? Είχε μπει το καλοκαίρι ήδη…

Ύστερα, ξαφνικά, ήρθαν τα capitalcontrols… Σενάρια για GRexit μέσα Ιουλίου, τα οικονομικά έτσι κι έτσι, η δουλειά έπεσε κατακόρυφα, εγώ να σκέφτομαι έντονα ότι το ταξίδι θα μείνει “στα χαρτιά” και φέτος θα πρέπει να κάτσω στα αυγά μου. Όλη αυτή η κατάσταση με έριχνε ψυχολογικά, δε μπορούσα να αποδεχτώ ότι δε θα κάνω τίποτα και ότι θα περιμένω το καλοκαίρι του ’16. Είπα στον εαυτό μου “αν δεν ορίσεις ημερομηνία μέσα στον Αύγουστο, θα μείνεις εδώ”…

”Θα φύγω στις 15, ΤΕΛΟΣ! Θα το κάνω το ταξίδι πάση θυσία! Θέλω να πάω, θα πάω και ότι γίνει!”… Και ας μου την κλέψουν τη μηχανή στην τελική (ναι, αυτή ήταν η μεγαλύτερη βλακεία που σκεφτόμουν!).

Στάσου όμως ρε μεγάλε…! Θα φτάσεις ως το Βελιγράδι και δε θα πας να δεις το motoGP στο Brno 700km πιο βόρεια? Νομίζεις θα έχεις άλλη τέτοια ευκαιρία?

YOLO λέω… Αν όχι τώρα,πότε?





Βρήκα εισιτήριο για τον αγώνα στο gpticketshop.com, αλλά λόγω των capitalcontrols δε μπορούσα να το αγοράσω. Ο φίλος Στέλιος από τη Ζυρίχη προσφέρθηκε από μόνος του να μου το αγοράσει και να του δώσω τα χρήματα όποτε τον ξαναδώ! Ότι και να πω για αυτό το παιδί θα είναι λίγο, σπανίζουν στ’αλήθεια τέτοιοι άνθρωποι και σίγουρα είμαι πολύ τυχερός που τον έχω γνωρίσει!

Στο πλάνο τελικά, που άλλαξε αντίστροφα σε σχέση με πριν, πρόσθεσα 4-5 μέρες και λίγα μέρη ακόμα, αγόρασα και μια DSLR Nikon και «από Σεπτέμβρη βλέπουμε για τα υπόλοιπα», είπα…


ΜΕΡΑ 1η

Ξημερώματα 12ης Αυγούστου, ώρα 2:30πμ…Η μηχανή φορτωμένη στην αυλή περίμενε εμένα με τους “διαόλους” να τριγυρνούν στις σκέψεις μου και χορτασμένο από μιάμισης ώρας ύπνο!!! Η υπερένταση δε με είχε αφήσει να κοιμηθώ παραπάνω…
Πριν καβαλήσω, έβαλα το GPS στον αντάπτορα 12V της μηχανής να φορτίσει και… την τύχη μου μέσα!!! Δε φόρτιζε. Η μπαταρία του GPS είναι στα τελευταία της και δεν κρατάει πάνω από 10 λεπτά, οπότε θα έπρεπε να χρησιμοποιώ ή το κινητό ή χάρτη κανονικό! Αγχώθηκα αμέσως, αλλά δεν είχα άλλη λύση…Προς στιγμήν!

Τρεις το βράδυ λοιπόν και εγώ ταξίδευα με κατεύθυνση βόρεια προς τα σύνορα με τα Σκόπια. Ολομόναχος σε μια άδεια εθνική οδό, με παρέα τη μουσική στο mp3 και… τους υπαλλήλους των διοδίων!!! (Έχασα το μέτρημα στο πόσα πλήρωσα!)

Βυθισμένος σε σκέψεις, αναρωτιόμουν για το που πάω και κυρίως το γιατί, μήπως ήμουν τρελός που πήγαινα στα Βαλκάνια μόνος μου, μήπως θα έπρεπε να περίμενα να έρθει κάποιος μαζί, ποιον θα ήθελα να έχω μαζί… Σκέψεις που συνδέονταν κατά ένα περίεργο τρόπο μεταξύ τους και με έκαναν να νιώθω χαρά που φεύγω, αλλά να έχω ταυτόχρονα και μια γλυκιά μελαγχολία!

Μόλις άρχισε να ξημερώνει, λίγο πριν τις 7, περνούσα τα Τέμπη…





Δυο ώρες αργότερα έφτασα στους Ευζώνους. Έβαλα βενζίνη 4-5km πριν τα σύνορα και στο βενζινάδικο ήταν περίπου πενήντα-εξήντα Σύριοι πρόσφυγες, μια κατάσταση που γινόταν τραγική μέρα με τη μέρα απ’ότι μου είπε η ιδιοκτήτρια…







Ο έλεγχος ήταν τυπικός για την είσοδο στα Σκόπια, η ουρά των αυτοκινήτων αλλά και των φορτηγών αρκετά μεγάλη, αλλά την παρέκαμψα αφού η ζέστη είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή…

Κάπου στον Ε-75… Από σύνορα με Ελλάδα μέχρι σύνορα με Σερβία είναι μιάμιση ώρα δρόμος!






Για την είσοδο στη Σερβία δε χρειάστηκε κάτι παραπάνω από 2-3 λεπτά.

Είχα ακόμα κάμποσα χιλιόμετρα μέχρι το Nis… Στάση για κανα σνακ που κουβαλούσα μαζί αλλά και για να ξεπιαστώ. Πρώτη φορά «έγραφα» τόσα χιλιόμετρα σε μια μέρα!





Στο Nis έφτασα νωρίς το μεσημέρι, μούσκεμα στον ιδρώτα.





Έκανα checkin στο hostel που μου ειχε προτείνει ο φίλος Μερκούρης και ξεκουράστηκα για 2-3 ώρες. Το απογευματάκι ήταν ώρα για τουρισμό με τα πόδια.




Εικόνες από την πόλη, όπως τη φανταζόμουν, με τα ‘μπλόκια’, αυτές τις άχρωμες πολυκατοικίες χωρίς μπαλκόνια, σήμα κατατεθέν των χωρών που πέρασε ο κομμουνισμός…

















Πήρα το λεωφορείο, τύπου Ikaros (αν θυμάμαι καλά) όπως τα παλιά δικά μας με την κλασσική μυρωδιά του diesel, και πήγα προς το Skull Tower (ο Πύργος των κρανίων).



Το 1809, οι πατριώτες Σέρβοι που κατοικούσαν στην περιοχή, εξεγέρθηκαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν όμως αδύναμοι και μόλις ο αρχηγός της εξέγερσης αντιλήφθηκε ότι θα χαθεί η μάχη, ανατίναξε την αποθήκη πυρομαχικών με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ίδιος, οι στρατιώτες του και μερικοί Τούρκοι στρατιώτες. Ήταν μια αξιότιμη θυσία αλλά αυτό που ακολούθησε δείχνει τη σκληρότητα του πολέμου. Ο Τούρκος στρατηγός διέταξε να συλλεχθούν τα κρανία των Σέρβων, 952 στον αριθμό και να τοποθετηθούν όλα μαζί σε αυτόν τον Πύργο ως φόβητρο για όποιον τολμήσει να εξεγερθεί ξανά. Και σαν να μην έφτανε αυτή η προσβολή προς τους πεσόντες Σέρβους, τα κρανία στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και επέστρεψαν, για να εντυπωσιαστεί ο Σουλτάνος!







Για να προστατεύσουν τον Πύργο, χτίστηκε μια εκκλησία γύρω του. Οι φωτογραφίες απαγορεύονταν αλλά ο Σέρβος φύλακας με συμπάθησε καθώς τα είπαμε λίγο και με άφησε να τράβηξω όσες ήθελα…







Επέστρεψα στο κέντρο και κατέληξα να πίνω μπύρα (500ml με 1.50 ευρω)...



και να θαυμάζω το ωραίο φύλο που ήταν σαν να έκαναν παρέλαση!!! 

Κάτι έχει η ατμόσφαιρα εδώ ή κάτι τις ταϊζουν, δεν εξηγείται αλλιώς… Πανέμορφες γυναίκες!



Info:
Km ημέρας: 880




Διαμονή:
Aurora Hostel
Dr. Petra Vucinica 16, Nis 18000

-Συνεχίζεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε να είστε κόσμιοι στα σχόλια που αναρτάτε, να μη χρησιμοποιείτε χυδαία γλώσσα και να μην προσβάλλετε λεκτικά ανθρώπους.
Σχόλια με ανάρμοστη γλώσσα και εκφράσεις θα διαγράφονται, όπως και επίσης και σχόλια ρατσιστικού ή/και σεξουαλικού περιεχομένου.